Menu

Mundostories #177 Το Μουντιάλ είναι οι αναμνήσεις μας…

Mundostories #177 Το Μουντιάλ είναι οι αναμνήσεις μας…

🏆 𝟐𝟑 𝚮𝚳𝚬𝚸𝚬𝚺 𝚪𝚰𝚨 𝚻𝚶 𝚳𝚶𝚼𝚴𝚻𝚰𝚨𝚲 𝟐𝟎𝟐𝟐 🇶🇦

✍️ 🅼🆄🅽🅳🅾🆂🆃🅾🆁🅸🅴🆂 ⏳

#Story No 177 👇 𝚻𝛐 𝚳𝛐𝛖𝛎𝛕𝛊𝛂𝛌 𝛆𝛊𝛎𝛂𝛊 𝛐𝛊 𝛂𝛎𝛂𝛍𝛎𝛈𝛔𝛆𝛊ς 𝛍𝛂ς… 

Το Μουντιάλ είναι οι αναμνήσεις μας…

 Το 1986 ήμουν μόλις 6 ετών για να το θυμηθώ, καλά καλά δεν είχαμε γυρίσει οικογενειακά στην Ελλάδα οπότε μόνο (ελέω Καναδά) για χόκεϊ μπορώ να σας πω…

Το 1990 ήταν το πρώτο. Το πρώτο μου. Η προθέρμανση είχε γίνει με εκείνα τα αλμανάκ που είχαν βγάλει οι «Εικόνες», με την υπογραφή εκ των δασκάλων μου στον χώρο, Ανδρέα Μπόμη. Ενώ εξελισσόταν καλοκαιριάτικα το Μουντιάλ της Ιταλίας, ένας 10χρονος απολάμβανε σελίδα σελίδα για την ιστορία του τουρνουά που έβλεπε το βράδυ στην τηλεόραση από την ΕΡΤ. Ο πρώτος μου ήρωας ήταν ο Τόμας Σκούχραβι, ο Τσεχοσλοβάκος που έβαλε δύο στις ΗΠΑ, χατ-τρικ στην Κόστα Ρίκα και ήταν δεύτερος σκόρερ πίσω από τον γίγαντα Σαλβατόρε Σκιλάτσι. Και ναι, σε εκείνη την τρυφερή ηλικία δεν μπορούσες να μη χαμογελάς με τα χορευτικά του Ροζέ Μιλά κάθε φορά που σκόραρε.

Το 1994 ήταν και ανάποδα οι ώρες. Ακόμη θυμάμαι την προσμονή άλλης μιας πρωτιάς, με την παρουσία της Εθνικής. Να δούμε τον Μαχλά, τον Σαραβάκο, τον Τσιαντάκη ενάντια στα θηρία. Πώς διάολο πιστεύαμε ότι θα κάναμε κάτι; Στο σαλόνι του τότε κολλητού Γιώργου είδαμε την πρώτη 4άρα, μέρα μεσημέρι, από την Αργεντινή. Ο ενθουσιασμός έγινε πίκρα. Και τον τελικό (διάολε το θυμήθηκα γράφοντας…) στην κατασκήνωση «του Φαρμακά» που λέγαμε. Ψηλά, με το οξυγόνο άπλετο. Η χρονιά που ερωτεύτηκα τη «σελεσάο» κι έβαλα για πάντα στην καρδιά μου, όχι τον Ρομάριο, μα τον Μπεμπέτο. Και σε ένα Μουντιάλ που ο κόσμος έμαθε, μέσω ΗΠΑ, για τα καλά τον Στόιτσκοφ και τον Χάτζι. Τι παιχταράδες…

Το 1998 ήταν το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της εφηβείας. Ο ήλιος έκαιγε την πέτρα στο Άργος, άλλα ματς τα βλέπαμε σπίτι με το παρεάκι, άλλα έξω σε καφέ γύρω από την πλατεία. Θάλασσα, μόνο αν είχε κάνα μη εμπορικό παιχνίδι, ειδάλλως αράζαμε όλη μέρα, 18χρονοι και 19χρονοι, με το αίμα να βράζει. Τα φιλιά του Μπλαν στην… καραφλίτσα του Μπαρτέζ ήταν από τα αγαπημένα μου σκηνικά (αλλά τα έσβησα, τη βραδιά του τελικού). Έναν τελικό που είδα φορώντας μια κίτρινη φανέλα με το 9. Του Ρονάλντο. Του ωσεί παρόντος εκείνη τη βραδιά, Ρονάλντο. Μα ήταν και το Μουντιάλ των συναισθημάτων: μίσησα, κι ακόμη αχώνευτοι μου είναι, τους Γάλλους, λάτρεψα τους Κροάτες. Τον Σούκερ, τον Βλάοβιτς, τον Γιάρνι. Ειδικά με την 3άρα στη Γερμανία. Αν και φιλοΒραζιλιάνος, μετά τον τελικό του ’90 κάθε φορά που βλέπω Γερμανούς, θυμάμαι εκείνο το κλάμα του Ντιέγκο.

Το 2002 ήταν το Μουντιάλ της… ΠΑ, έχοντας μετακομίσει από το ’99 στην Αθήνα. Της Πολεμικής Αεροπορίας. Το έβγαλα όλο, εκπαιδευόμενος στο Τατόι και μιας και ήδη είχα αρχίσει να εργάζομαι ως δημοσιογράφος, κατόρθωσα να μην κάνω… σκοπέτα όταν είχε αγώνες. Βόλευε το ωράριο. Και πιάστηκα, καθισμένος με τις ώρες στο ΚΨΜ, ενίοτε με έπαιρνε ο ύπνος με Πανούτσο – Καρπετόπουλο από την κούραση. Τα ματς ήταν νωρίς, δική μας ώρα, άλλωστε. «Ντιέγο Μαραντόνα Φορλάν» έλεγε ο Πανούτσος, έχοντας φανέλα της Ουρουγουάης. Η μνήμη, ακόμη, φρέσκια: ο κουτσός Ζιντάν και η αποτυχία των Γάλλων, η τρομερή Σενεγάλη του αείμνηστου Μπρούνο Μετσού, το Μεξικό – Ιταλία που άλλαζαν πασούλες μετά το 80’, η λατρεμένη μου Τουρκία του Σενιόλ Γκιουνές και των Εμρέ, Χασάν Σας, Νταβαλά και Ιλχάν Μανσίζ (τριταθλητές κόσμου, εντέλει) μα, uber alles, ο Ρονάλντο. Κάθε του γκολ ως το τρόπαιο, και ένας προσωπικός οργασμός. Φανταράκι ήμουν άλλωστε…

Το 2006 έφαγα όλο το τουρνουά, εργαζόμενος παράλληλα στο Sportnet.gr, εκεί στην Καλλιθέα. Να πλακωνόμαστε με την «Τζουτζούκα» (aka Δημήτρης) που ήταν αρρωστάκι Αργεντινή (και δεν τον χάλασε ο αποκλεισμός στα πέναλτι) και με τον «Τζούβιτς» Γιάννη που ήταν «Ιταλός» (και από τότε ως σήμερα στο Match Money, ο καλύτερος του calcio),να γράφουμε θεματάρες για τις Αγκόλες και τα Τρινιντάντ, να δουλεύουμε και να το χαιρόμαστε. Θυμάμαι ακόμη εκείνο το θέμα που είχα γράψει για τον Τιμ Κέιχιλ που έπαιζε με την Αυστραλία και μπορούσε να πάρει άλλες… τέσσερις υπηκοότητες, λόγω καταγωγής. Και μετά, να’ σου πάλι, η Γαλλία. Δεν το περίμενα. 1-0 τη Βραζιλία κι έξω. Ξενερωμένος, τι να δω στη συνέχεια; Κρυφοήλπιζα να κάνει το μπαμ η Πορτογαλία, κι αυτή έξω από τη Γαλλία. Και μετά ήρθε ο τελικός. Ο Ζιντάν. Ο Ματεράτσι. Το θρίλερ. Οι στιγμές.

Το 2010 ήμουν, πια, σε εφημερίδα. Στην «Πράσινη». Να πας νωρίς γραφείο, να προλάβεις τη σέντρα για το πρώτο και να φύγεις άγρια νύχτα, έχοντας γράψει 10 σελίδες. Κυρίως με τον lalaki Κώστα δίπλα μου. Οπαδός Γιουνάιτεντ και Αγγλίας, καλά περάσαμε. Και την πρώτη ελληνική νίκη χαρήκαμε, και την πορεία της πάντα συμπαθούς Ολλανδίας ως και τον τελικό (ΟΚ, μας απέκλεισε αλλά δεν είχαμε ομάδα τότε), την 4άρα της Γερμανίας επί της Αργεντινής του Μαραντόνα, την τρομερή Ουρουγουάη. Και την τότε πανίσχυρη, άρα αχώνευτη, Ισπανία, σε ένα τουρνουά που βαρέθηκα να γράφω για τις βουβουζέλες – και να τις ακούω. Και σε ένα τουρνουά που η καρδιά θυμήθηκε πόσο πολύ αγαπά την Ολλανδία (από ευρωπαϊκές).

Το 2014 δεν ήμουν σε in office εργασία, εξ ου και το χάρηκα περισσότερο. Το παρακολούθησα περισσότερο. Είτε έξω, είτε από τον 5ο όροφο όπου ήταν το διαμέρισμά μου στο Παγκράτι. Και στη θύμηση «Βραζιλία ‘14», σόρι αλλά έχω σβήσει την 7άρα από τη μνήμη μου, δεν ξέρω τι λέτε… Άλλωστε είχαμε και Εθνική, Σάντος, Γκέκα, είχαμε και Κόστα Ρίκα με Νάβας, είχαμε και Κολομβία με Χάμες, είχαμε και τον Μποζιονέλο να υποστηρίζει για πρώτη και τελευταία φορά τη Γερμανία σε κάποιο ματς, μόνο και μόνο για να δει ξανά τους Αργεντινούς να κλαίνε σε τελικό: να ‘σαι καλά ρε Γκέτσε… Ήταν ωραίο τουρνουά, αν και έλειπε το θέαμα.

Και, το 2018, ήταν το πιο κουραστικό μου. Εκεί, στη Λεωφόρο Αθηνών, στο ξεκίνημα του ελληνικού Sputnik, του ρωσικού πρακτορείου ειδήσεων. Και με Μουντιάλ στη Ρωσία, καταλαβαίνετε τι π$#τσα έφαγα, εργασιακά πάντα, ο μόνος αθλητικός συντάκτης του ιστότοπου που έκλεισε, ετσιθελικά και πραξικοπηματικά, με την έναρξη του φετινού πολέμου η ΕΕ. Άλλο θέμα αυτό. Αν και έλιωσα στη δουλειά, όντας κάθε μα κάθε μέρα, για ένα μήνα, στο γραφείο από τη 1 το μεσημέρι ως 2, 3 τη νύχτα, δεν έχασα ματς, δεν έχασα φάση. Παράσημο για μένα ότι μερικά κείμενα οι Ρώσοι τα ζήτησαν να τα μεταφράσω στα αγγλικά, ώστε να τα δημοσιεύσουν και στα ρώσικα. Ένα εξ αυτών ήταν προ της σέντρας, όπου ανέλυα γιατί η Ρωσία θα τα πάει εξαιρετικά – και έφτασε ως τους «8». Αποκλείστηκε στα πέναλτι από την Κροατία, που έκλεψε εκ νέου καρδιές, το Βέλγιο μου ράγισε τη βραζιλιάνικη καρδιά μου και στον τελικό, πώς να μη χειροκροτούσες εκείνη την τρομερή και φοβερή Γαλλία του Εμπαπέ και του Γκριζμάν; Άπαιχτη ήταν… Και πώς να μην υποκλιθείς στον Μόντριτς; Προχώρησε, για πρώτη φορά από το ’90, και η Αγγλία, αλατοπίπερο για κάθε φίλαθλο.

Για το φετινό, του Κατάρ το 2022, έχω την αίσθηση ότι θα δούμε ένα από τα καλύτερα Μουντιάλ ever. Μικρές οι αποστάσεις (μέσα σε 57 χλμ. είναι όλα τα γήπεδα), οι διεθνείς έρχονται από 15-20 ματς στη σεζόν και όχι… 50 και 60 όταν διεξάγεται καλοκαίρι του Μουντιάλ, φαβορί υπάρχουν πολλά, ερωτήματα επίσης. Θα το χαρούμε, το νο βέβαιο.