Menu
Ελληνες στο Final 4. Η ιστορία ήταν καλή μαζί τους, επειδή την έγραψαν…

Ελληνες στο Final 4. Η ιστορία ήταν καλή μαζί τους, επειδή την έγραψαν…

Οι ελληνικές ομάδες ήταν παρούσες στα 22 από τα 33 Final 4 της Euroleague αλλά, από αύριο στη Βιτόρια, όχι. Ούτε πέρυσι. Συνολικά οι ομάδες αριθμούν 29 εμφανίσεις συλλογικά με εννέα πρωτιές. Το F4 ως θεσμός διεξήχθη για πρώτη φορά όχι από τη Γάνδη το 1988, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά από την Μπολόνια το 1966, θεσμός που διεξήχθη και το ’67, έκτοτε διεκόπη και επανήλθε δύο δεκαετίες μετά. Ας θυμηθούμε τα… ελληνικά Final 4, τι λέτε; 

Μπολόνια, 1966. Δύο χρόνια πριν το Κυπελλούχων στο Καλλιμάρμαρο η ΑΕΚ μετέχει στο F4 της Μπολόνια αλλά αποκλείστηκε στον ημιτελικό από τη Σλάβια, με τους Τσέχους ηττώνται όμως στον τελικό του ’68. Η «Ενωση» έχασε και από την ΤΣΣΚΑ (85-62) και κατετάγη 4η.

Γάνδη, 1988. Ο Μπομπ Μακαντού με 39 πόντους ήταν ασταμάτητος και ο Αρης ηττήθηκε με 87-82 στον ημιτελικό από την Τρέισερ (νυν Αρμάνι) Μιλάνο, κατακτώντας και το τρόπαιο ενάντια στη Μακάμπι. Ωστόσο, άλλες εποχές τότε, όλη η χώρα στήριζε τον Αρη τότε, ένα χρόνο μετά το έπος του ’87.

Μόναχο, 1989. Δεύτερος χαμένος ημιτελικός για τον Αρη του Γιάννη Ιωαννίδη, τούτη τη φορά στο «Ολίμπιαχαλε» με 99-86 από τη Μακάμπι (με αξέχαστη τη διαμάχη του Παναγιώτη Γιαννάκη με τον συγχωρεμένο Κέβιν Μαγκί), η οποία όμως στον τελικό υποκλίθηκε στη Γιουγκοπλάστικα των Κούκοτς, Ράτζα, Ιβάνοβιτς κ.ά.

Σαραγόσα, 1990. Το κύκνειο άσμα της τελευταίας ομάδας που ένωσε τους Ελληνες γράφτηκε στην Αραγωνία, με την Μπαρτσελόνα του Σαν Επιφάνιο να αποκλείει τον Αρη στον ημιτελικό αλλά η… κατάρα του Αΐτο Ρενέσες συνεχίστηκε, καθώς η (πρώην Γιουγκοπλάστικα) Ποπ ’94 υπέταξε τους Καταλανούς.

Πειραιάς, 1993. Γιουγκοσλαβία και ΕΣΣΔ δεν υπήρχαν πια ενώ νέος «βασιλιάς» του μπάσκετ ήταν ο ΠΑΟΚ των Κόρφα, Πρέλεβιτς, Μπάρλοου, Λέβινγκστον και Φασούλας, υπό τις οδηγίες του Ντούσαν Ιβκοβιτς. Ωστόσο, στο ΣΕΦ, αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την Μπενετόν του Πέταρ Σκάνσι, με τον Κούκοτς στις τελευταίες του παραστάσεις επί ευρωπαϊκού εδάφους αλλά το τρόπαιο πήγε στον «μάστερ» της άμυνας, Μπόζα Μάλκοβιτς της Λιμόζ.

Τελ Αβίβ, 1994. Ο πρώτος «εμφύλιος» του ελληνικού μπάσκετ έλαβε χώρα στο «Σπίτι του λαού», Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός (77-72) είχαν μαζί τους καραβάνια οπαδών και ο Ιωαννίδης για πρώτη φορά μετείχε σε τελικό ωστόσο το τρίποντο του Κόρνι Τόμπσον της Μπανταλόνα στο τέλος ακόμη τον στοιχειώνει.

Σαραγόσα, 1995. Ξανά Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός στον ημιτελικό, με τον Ζάρκο Πάσπαλι αυτή τη φορά να φορά τα πράσινα αλλά τα λευκά της Ρεάλ (του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς), στον τελικό, φορούσε το… τέρας ονόματι Αρβιντας Σαμπόνις (73-61).

Παρίσι, 1996. Μετά από έξι αποτυχίες, το «πρώτο» αφίχθη επί ελληνικού εδάφους. Με 35 π. του Ντόμινικ Γουίλκινς ο Παναθηναϊκός απέκλεισε εμφατικά την ΤΣΣΚΑ και στον τελικό χρειάστηκε το (αντικανονικό, κακά τα ψέματα) κόψιμο του Στόγιαν Βράνκοβιτς στο τέλος για τη νίκη και τον θρίαμβο.

Ρώμη, 1997. Ο Γιάννης Ιωαννίδης δίνει τη θέση του στον Ιβκοβιτς και ο Ολυμπιακός διαδέχθηκε τον Παναθηναϊκό στην κορυφή αποκλείοντας άνετα τη σλοβένικη Ολίμπια (ονομαζόταν «Σμελτ» τότε!) και στον τελικό κατέβαλε με 73-58 την Μπαρτσελόνα σε μια ραψωδία του Ντέιβιντ Ρίβερς.

Βαρκελώνη, 1998. Ο Γιάννης Ιωαννίδης επιστρέφει σε F4, αυτή τη φορά με το πρώτο της ΑΕΚ ύστερα από 32 χρόνια, αποκλείει την Μπενετόν αλλά η μεγάλη Βίρτους του Ετόρε Μεσίνα και των Ντανίλοβιτς, Σάβιτς, Σκονοκίνι, Ριγκοντό, Νεστέροβιτς απλά δεν παιζόταν (58-44).

Θεσσαλονίκη, 2000. Ο Ομπράντοβιτς αρχίζει το «χτίσιμο» της πράσινης αυτοκρατορίας αρχής γενομένης από το F4 στο νεότευκτο «Παλατάκι» στην Πυλαία, όπου ο Οντετ Κάτας, συνεπικουρούμενος από τους εξαιρετικούς Ντέγιαν Μποντίρογκα και Ζέλικο Ρέμπρατσα, νικώντας την Εφες στον ημιτελικό και τη Μακάμπι (73-67) στον τελικό.

Παρίσι, 2001. Ο νυν «εξάστερος» θα είχε… επτά, του το στέρησε όμως ο «οικοδεσπότης» Γάλλος ρέφερι Πασκάλ Ντοριζόν εμφανώς σφύριξε Μακάμπι στον τελικό (81-67), νωρίτερα ο ΠΑΟ είχε αποκλείσει άνετα –ξανά- την Εφές.

Μπολόνια, 2002. Ισως, μαζί με το… τούρκικο του Ολυμπιακό, το μεγαλύτερο έπος ελληνικής ομάδας σε Final 4. Αρχικά ο Παναθηναϊκός πήρε ρεβάνς από τη Μακάμπι στον ημιτελικό με… όργια του Μποντίρογκα και στον τελικό, ενάντια στην οικοδέσποινα Κίντερ των NBAers Τζινόμπιλι, Γκρέιντζερ, Γκρίφιθ, Ριγκοντό, Σμόντις, Γιάριτς, Μπετσίροβιτς κατόρθωσε να κάνει πράξη… το θαύμα (89-83) με ηγέτες τους Αλβέρτη και Κουτλουάι. 

Ο «Μήτσος» και το… πεταχτάρι

Παρίσι, 2010. Ο Παναθηναϊκός αποκλείεται ξανά στο Top-16 από την Παρτίζαν και ο Ολυμπιακός του Γιόνας Καζλάουσκας, χωρίς «αιώνιο» αντίπαλο, χρειαζόταν για να υπερκεράσει το εμπόδιο της Μπαρτσελόνα ύστερα από το 83-80 επί των Σέρβων στον ημιτελικό, αλλά ο «λα μπόμπα» Ναβάρο οδήγησε τους Καταλανούς στην κορυφή. 

Βαρκελώνη, 2011. Στα Final 4 συνέχισε να… φυτρώνει τριφύλλι καθώς ο Παναθηναϊκός κατακτά το τελευταίο του, ως σήμερα, τρόπαιο. Αφού… έκλεισε το σπίτι της οικοδέσποινας του F4, Μπαρτσελόνα, στα play offs, «κατάπιε» τη Σιένα στον ημιτελικό και υποχρεώνοντας τη Μακάμπι να υποταχθεί στον τελικό (78-70) με 16 π. και 9 ασίστ του Διαμαντίδη.

Κωνσταντινούπολη, 2012. Ξανά οι «αιώνιοι» μαζί σε F4 και με πιθανό πρώτο ελληνικό «εμφύλιο» ωστόσο η ΤΣΣΚΑ το… χάλασε (66-64 τον Παναθηναϊκό) και έβαλε πλώρη για το τρόπαιο ωστόσο ο Ολυμπιακός του Ντούσαν Ιβκοβιτς και το… πεταχτάρι του Γιώργου Πρίντεζη στο τέλος, έστειλαν το τρόπαιο στον Πειραιά σε ένα από τα πιο απίθανα Final 4.

Ελληνες στο Final 4. Η ιστορία ήταν καλή μαζί τους, επειδή την έγραψαν…

Λονδίνο, 2013. Το πρώτο ελληνικό repeat είχε ερυθρόλευκη απόχρωση, με τον Γιώργο Μπαρτζώκα να «κλειδώνει» την ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό με ηγέτες τους Αντιτς, Χάινς και Σπανούλη και στον τελικό με τη Ρεάλ έστησε… πάρτυ (100-88) σε μια μαγική, κόκκινη εμφάνιση με 22 π. του Σπανούλη.

Μαδρίτη, 2015. Ο Ολυμπιακός συνεχίσει την… πελατειακή σχέση με την ΤΣΣΚΑ στα F4, 70-68 με MVP τον Πρίντεζη αλλά η Ρεάλ παίζει στο… σπίτι και κυνηγά το πρώτο τρόπαιο από το 1995 και την εποχή του Ομπράντοβιτς και του Σαμπόνις. Δεν γινόταν να το χάσει (78-59).

Κωνσταντινούπολη, 2017. Ο Ολυμπιακός, ξεπέρασε ξανά εαυτόν στο συγκλονιστικό ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ με Παπανικολάου και Σπανούλη να έχουν την μπαγκέτα, αλλά οι μπαταρίες στον τελικό είχαν αδειάσει και ο Ομπράντοβιτς, με τη Φενερμπαχτσέ διαδέχθηκε την ΤΣΣΚΑ του Δημήτρη Ιτούδη στον θρόνο (80-64).

 «Πράσινη» αυτοκρατορία

Ελληνες στο Final 4. Η ιστορία ήταν καλή μαζί τους, επειδή την έγραψαν…

Μόσχα, 2005. Ο Παναθηναϊκός φτάνει μετά κόπων και βασάνων στο ρώσικο F4 και πέφτει πάνω στη διετία της κυριαρχία της Μακάμπι, η οποία τον αποκλείει στον ημιτελικό και στον τελικό επικράτησε της (θριαμβεύτριας του άλλου ημιτελικού, επί της ΤΣΣΚΑ) Ταού Κεράμικα.

Αθήνα, 2007. Απόλυτος κυρίαρχος ο Παναθηναϊκός, με Μπατίστ και Μπετσίροβιτς νικά άνετα την Ταού στον ημιτελικό και στον τελικό, σε ένα ΟΑΚΑ που… έβραζε από κόσμο και σε έναν από τους συγκλονιστικότερους τελικούς στην ιστορία της διοργάνωσης, νίκησε 93-91 την ΤΣΣΚΑ με το άστρο του Διαμαντίδη να λάμπει.

Βερολίνο, 2009. Ο ΠΑΟ του Ζοτς είχε κάνει… τα πάντα εκτός του να ξορκίσει τα φαντάσματα των «αιώνιων εμφυλίων» (και αν τα κατάφερε, την κατάρα του ψυχολογικού «αδειάσματος» στον τελικό) από τα 90s και ο ημιτελικός με τον Ολυμπιακό κρίθηκε… στο σουτ (84-82). Το πέμπτο αστέρι ράφτηκε, ξανά με την ΤΣΣΚΑ, αλλά χρειάστηκε και το άστοχο σουτ του Σισκάουσκας στο τέλος.


Δημοσιεύτηκε στο «Scripta manent» της «Sportday» στις 16/5/2019