Menu
Δίχως τις κλασικές, κλισέ μ@λακίες, θες να μιλήσουμε για τον φαύλο κύκλο αίματος στα γήπεδα;

Δίχως τις κλασικές, κλισέ μ@λακίες, θες να μιλήσουμε για τον φαύλο κύκλο αίματος στα γήπεδα;

Είχα σκοπό, βράδυ Πέμπτης, να γράψω το κλασικό άρθρο άποψης και ανάλυσης, αυτή τη φορά για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό.

Κοντεύει 2 ξημερώματα Κυριακής και δεν είχα την παραμικρή επιθυμία να το πράξω. Όχι λόγω των κακών αποτελεσμάτων του Παναθηναϊκού (ποιος χέστηκε, τέτοια ώρα…) αλλά επειδή ένας 30χρονος χαροπαλεύει. Ένα 30χρονο, «παιδί» στα μάτια ενός 44χρονου όπως του υπογράφοντα, που πήγε να εργαστεί. Όπως πάω εγώ το πρωί στη δουλειά αλλά κι εσύ, αγαπητέ αναγνώστη. Ωστόσο η ζωή μου δεν κινδυνεύει. Ούτε η δική σου.

Ο εν λόγω εργάζεται ως αστυνομικός. Απόψε έχει μια μάνα που προσεύχεται να μην τον χάσει, έναν πατέρα με απλανές βλέμμα που προσπαθεί να διατηρηθεί ψύχραιμος. Ίσως και να έχει οικογένεια.

Γιατί; Επειδή δέχθηκε μια φωτοβολίδα στον μηρό σε αγώνα βόλεϊ όπου τον έστειλε η υπηρεσία του να περιφρουρήσει. Και εννοείται πως δεν θα πληρωθεί παραπάνω. Έναν μισθό παίρνει, όπως οι περισσότεροι. Σε πολλά είμαστε ίσοι αλλά όχι ίδιοι, σε αυτό οι περισσότεροι είμαστε ίδιοι όμως.

Ας αφήσουμε τα πολύ παλιά. Οι οπαδοί δεν έβαλαν μυαλό μετά τον Άλκη. Δεν έβαλαν μυαλό μετά τον Μιχάλη. Δεν έβαλαν ποτέ μυαλό, ούτε και πρόκειται. Νεαρά παιδιά, ως επί το πλείστον προβληματικά, τα περισσότερα με διαλυμένες ή ανίκανες οικογένειες, γίνονται βορά στα χέρια του κάθε αρχηγού οργανωμένων – που κι αυτός με τη σειρά του εξυπηρετεί τον πρόεδρο. Πληρώνεται μάλιστα για αυτό, οι νεαροί όμως όχι.

Αγαπητέ οπαδέ. Δίχως τις κλασικές, κλισέ μ@λακίες, διάβασε αυτό αν θες… Διότι ειλικρινά, πάσχισα πάρα πολύ να αποφύγω τις κλισέ ατάκες που σηκώνει μια τέτοια περίσταση.

Το 1999 αποφάσισα να σπουδάσω κάτι που αγαπούσα πολύ στα 19 μου: αθλητική δημοσιογραφία. Το οπαδιλίκι και ο φανατισμός στα γήπεδα υπήρχαν και τότε, αλλά όχι σε τέτοια έκταση. Όχι όπως τα βλέπουμε τα τελευταία χρόνια. Και το ζήτημα δεν είναι μόνο κοινωνικό – που είναι. Είναι και πολιτικό.

Λύστε μου, αν μπορείτε, τις εν λόγω δύο απορίες για τη διοίκηση της Ελληνική Αστυνομίας, η οποία μερικές ώρες πριν το ντέρμπι του βόλεϊ πόσο… εξαιρετικά που τα πήγε στη φύλαξη της παρουσίας Ερντογάν.

Πρώτον, ποιος επέτρεψε τη διεξαγωγή του μια τέτοια ημέρα, ενώ είχαν (για τον ίδιο λόγο) αναβληθεί τα Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός και ΑΕΚ – Αρης για το Κύπελλο;

Δεύτερον, ποιος έθεσε σε κίνδυνο ζωές αστυνομικών με την παντελή απουσία αστυνομικού πλάνου;

Ποιος;

Ξέρουμε βέβαια: αυτός που θα αναλάβει την… πολιτική ευθύνη αλλά θα αρνηθεί την ποινική, θα αρνηθεί ότι εγκλημάτισε (ο Καραμανλής του Αχιλλέα, πρώτος διδάξας, με το έγκλημα των Τεμπών και τη δολοφονία 57 ανθρώπων).

Θα λογαριαστούμε με δαύτους όταν έρθει η ώρα. Ως τότε, ευχές να γλιτώσει ο 30χρονος αστυνομικός…

Εκτός από κοινωνικό το ζήτημα ναι, είναι φυσικά και πολιτικό. Διότι η πολιτεία όχι μόνο είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει τον χουλιγκανισμό, μα είναι και τόσο διαχρονικά ανίκανη που σε γήπεδα που γνωρίζει ο καθένας ότι μυρίζουν μπαρούτι (κι ενώ έχει αναλάβει την ευθύνη) αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση.

Όχι, προφανώς και δεν αφαιρώ από την κουβέντα τους ούγκανους των γηπέδων.

Ούτε οι αστυνομικοί είναι άμοιροι ευθυνών: τέτοιες ημέρες δεν καθάρισε ένας, στεγνά, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο;

Εν κατακλείδι, η ευθύνη είναι συλλογική. Συλλογική με την έννοια όλων μας, και όχι των συλλόγων. Και φτάνουμε στη μαγική λέξη: σύλλογοι.

Πρέπει, my view, άμεσα σε κάθε αγώνα οποιουδήποτε ομαδικού σπορ η ευθύνη για την ομαλή διεξαγωγή του να αφορά τον εκάστοτε γηπεδούχο. Τελεία και παύλα. Και όποτε το πράμα ξεφεύγει, βαριές τιμωρίες στην ομάδα και αποκλεισμός δια βίου στους ενόχους – όπως και παραπομπή στη Δικαιοσύνη. Διαφωνείτε;

Και εννοείται με κάμερες παντού, με κάρτες εισόδου, με συγκεκριμένη θέση για τον κάθε φίλαθλο – εκ των ων ουκ άνευ.

Έχουμε θρηνήσει θύματα στα γήπεδα, θα θρηνήσουμε και άλλα. Κλισέ μεν, αλλά ισχύει.

Κατά τα λοιπά, ο υπουργός Γιάννης Οικονόμου, λαλίστατος όπως πάντα (πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος γαρ) θα μας πει ξανά μανά ότι θα βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο, θα συγχαρεί την αστυνομία, θα φωτογραφηθεί έξω από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται ο 30χρονος – και η ζωή συνεχίζεται.

Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλου αίματος με συγκεκριμένες ευθύνες. Με αυτουργία. Αλλά δεν είναι της παρούσης.

Οι ευχές όλων μας να γυρίσει σύντομα σπίτι του το παιδί, υγιές. Τίποτε άλλο.

ΥΓ1. Στην κεντρική φωτογραφία, δύο παιδιά. Δύο παιδιά που δεν μπορούν να αναπνεύσουν από τα καπνογόνα… Γιατί; Γιατί;


Δημοσιεύτηκε στο prasinoforos.gr στις 8/12/2023