Menu

«Πρόεδρε, ίσως δεν αρέσουμε πια»

«Πρόεδρε, ίσως δεν αρέσουμε πια»

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν αναμφίβολα το πρόσωπο των δύο εκλογών. Προφανώς, σε μια εκλογική διαδικασία ασχολείσαι πρωτίστως με τον νικητή, ιδίως από τη στιγμή που αυτός θα σε κυβερνήσει. Όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν αναμενόμενος νικητής – η… είδηση ήταν η μεγάλη διαφορά που πήρε και εξελίχθηκε σε παντοδυναμία.

Στην προεκλογική διαδικασία ο Μητσοτάκης και η ΝΔ ακολούθησαν μια ξεκάθαρη γραμμή, είχαν ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα και εστίασαν στο 90% στο τι έκαναν στην 4ετία τους και στο τι θέλουν να κάνουν στην επόμενη 4ετία. Με υπερβολές ή όχι, δεν έχει σημασία. Αντιθέτως, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ εστίασαν στο 99% της εκστρατείας τους στο τι έκανε η ΝΔ τα προηγούμενα 4 χρόνια με παραμορφωτικό φακό και δεν παρουσίασαν επικοινωνιακά ένα ολοκληρωμένο πλάνο για το πώς θα κυβερνήσουν τη χώρα εφόσον έβγαιναν πρώτοι, και έβαλαν μαύρα σύννεφα πάνω από την Ελλάδα.

Ωστόσο ο Τσίπρας δεν έχασε λόγω κακής προεκλογικής περιόδου, αλλά η συντριβή του ήταν άμεσα συνδεδεμένη με το πώς πορεύτηκε επί 4 χρόνια, τόσο εσωκομματικά όσο και στην ευρύτερη πολιτική σκηνή: έμοιαζε απλά να πιάνεται από τα σημεία των καιρών, από τις περιστάσεις, και να αλλάζει κάθε τρεις και λίγο το αφήγημά του.

Αυτό αποδεικνύεται και από το ότι η διαφορά των 20+ μονάδων δεν είναι προϊόν συνταρακτικής αύξησης των ποσοστών της ΝΔ σε σχέση με το 2019. Είναι αποτέλεσμα της πολύ μεγάλης πτώσης του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Μια μάλιστα ελάχιστο ποσοστό πήγε προς τη ΝΔ, ένα σχετικά μεγαλύτερο προς το ΠΑΣΟΚ, αλλά το μεγαλύτερο πήγε σε αποχή και εξωβουλευτικά κόμματα. Δεν κατάλαβε ποτέ αυτό που είχε πει κάποτε η Μελίνα στον Ανδρέα το 1989: «Πρόεδρε, ίσως δεν αρέσουμε πια». Κι ήταν σαφές ότι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άρεσαν πια.

Η ανάλυση της ήττας είναι σχετικά απλή και αποδείχθηκε από τη συνέχεια του κόμματος: παραίτηση Τσίπρα, κρίση, Στέφανος Κασσελάκης, αποστασία και Νέα Αριστερά.

Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν να φορούν παρωπίδες, πείσμωσαν σαν μουλάρια στο δικό τους παραμύθι. Ίσως γιατί μόνο αυτό ήξεραν και με αυτό πορεύτηκαν. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν σε πλήρη αναντιστοιχία με το συναίσθημα του λαού που έβλεπε ότι υπάρχει μια άνοδος κι ότι ακόμα και οι παγκόσμιες κρίσεις, με εξαίρεση την πρώτη χρονιά της πανδημίας, δεν βιώθηκαν όσο άσχημα περίμενε. Το 31% που πήρε το 2019 τον έκανε να αισθάνεται ότι μπορεί να ανακάμψει με τον παλαιοκομματικό μηχανισμό και με επιθέσεις με όπλα του αφερέγγυους ανθρώπους, είτε στο κόμμα, είτε στα ΜΜΕ της επιρροής, είτε στα τρολ.

Δεν έγινε καμία προσπάθεια να καθαρίσει το κόμμα και να το μετατρέψει σε ένα ευρωπαϊκό, σύγχρονο. Ήθελε να μιμηθεί τον Ανδρέα και το παλιό ΠΑΣΟΚ και το έκανε κοπιάροντας 5 συνθήματα και τη χροιά του Ανδρέα. Την ουσία την αγνόησε όμως: ότι το ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής ήταν ένα κόμμα διακυβέρνησης σε όλη του την πορεία, δεν λειτουργούσε με αλαλαγμούς και μίσος και είχε αποκτήσει τα χαρακτηριστικά ενός κανονικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Ο Τσίπρας έφυγε μαζί με την εποχή που τον ανέδειξε. Είναι σαφές ότι η καταστροφολογία και ο λαϊκισμός δύσκολα θα μπορέσουν ξανά να βρουν έναν δυνατό εκφραστή…


Δημοσιεύτηκε στην «GOVNews» στις 29/12/2023