Menu

«Μας έλεγαν ότι τα τρένα είναι ασφαλή, βάλαμε τα παιδιά μας στα τρένα και τα στείλαμε στον θάνατο»

«Μας έλεγαν ότι τα τρένα είναι ασφαλή, βάλαμε τα παιδιά μας στα τρένα και τα στείλαμε στον θάνατο»

«Τη βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου, φωνάζει “μαμά βοήθεια” κι εγώ δεν ήμουν εκεί».

Σοκαρίστηκα.

Ανατρίχιασα.

Δάκρυσα βλέποντας την αποψινή εκπομπή στον ΑΝΤ1 για το έγκλημα το Τεμπών. Διότι, το ξέρετε, το ξέρουμε (και το χειρότερο είναι ότι το ξέρουν), έγκλημα ήταν. Και κανένας υπεύθυνος δεν θα λογοδοτήσει – όσο στοίχημα θέλετε.

Θυμάμαι εκείνη την αποφράδα μέρα, πρωί στο γραφείο. Να κάνω τηλέφωνα, να προσπαθώ να επιβεβαιώσω τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό νεκρών, να με καλούν συγγενείς.

Η κόρη γνωστού μου ήταν ανάμεσα στους 57. Ο γιος άλλου, φίλο μου, ακόμη παλεύει να περπατήσει. Ουδείς τον κάλεσε τόσο καιρό, κανένα Μέσο δεν του έδωσε βήμα να μιλήσει.

Και, μερικές ημέρες μετά, να προσπαθείς να πιστοποιήσεις ότι οι νεκροί είναι όντως 55, συν την κοπέλα από την οποία δεν βρέθηκε το παραμικρό (ενώ άλλοι γονείς έλαβαν κομμάτια των παιδιών τους, ούτε καν σώμα να θάψουν…), συν τον μετανάστη που επιβεβαιώθηκε κάμποσες μέρες μετά.

57.

«Μας έλεγαν ότι τα τρένα είναι ασφαλή, βάλαμε τα παιδιά μας στα τρένα και τα στείλαμε στον θάνατο». Τι άλλο να (τους) πεις, τι…