Menu
Marcia su Roma. Η πορεία των μελανοχιτώνων προς τη Ρώμη

Marcia su Roma. Η πορεία των μελανοχιτώνων προς τη Ρώμη

Δυόμισι χρόνια μετά την ίδρυσή του, το Φασιστικό Κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι καταλαμβάνει την εξουσία. Πορεία προς τη Ρώμη (σ.σ. Marcia su Roma) ονομάστηκε η πορεία των μελανοχιτώνων του Μουσολίνι προς την ιταλική πρωτεύουσα, προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία και η οποία ξεκίνησε σαν σήμερα πριν από 101 χρόνια: 27 Οκτωβρίου 1922.

Το ψευτοπραξικόπημα του Μουσολίνι, μέσω του οποίου ανήλθε στην εξουσία, εκκίνησε πρακτικά το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς όταν το κόμμα του, το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα, μια παράταξη εθνικιστική και αντιδημοκρατική με στοιχεία ολοκληρωτισμού, αριθμούσε 700.000 μέλη. Με την εκρηκτική του προσωπικότητα και τις θεατρικές του κινήσεις κατόρθωσε να συνενώσει τις διάσπαρτες φασιστικές ομάδες, εντάσσοντας στις τάξεις του κόμματός του, τους μαχητικούς «σκουαντρίστι» (γνωστότεροι σε μας ως «μελανοχίτωνες»), που τρομοκρατούσαν τους εργάτες στον βιομηχανικό Βορρά, συχνά με την ανοχή των αφεντικών.

Marcia su Roma. Η πορεία των μελανοχιτώνων προς τη Ρώμη

Το φασιστικό κόμμα δεν είχε ιδιαίτερη κοινοβουλευτική παρουσία με τους 35 βουλευτές που διέθετε. Ο Μουσολίνι μπορεί να είχε εκλεγεί βουλευτής για πρώτη φορά το 1921 μετά από αποτυχίες ετών, αλλά αυτό δεν του ήταν αρκετό στην παρούσα συγκυρία.

Έπειτα από μια αποτυχημένη απεργία της Αριστεράς τον Αύγουστο του 1922, ο Μουσολίνι πίστεψε ότι είχε έλθει η ώρα. Στις 24 Οκτωβρίου ενώπιον 60.000 φασιστών στη Νάπολη διακήρυξε: «Θέλουμε να γίνουμε το κράτος!». Ήδη χιλιάδες μέλη του φασιστικού κόμματος άρχισαν να συγκεντρώνονται έξω από τη Ρώμη. Ο φιλελεύθερος πρωθυπουργός Λουίτζι Φάκτα, που τελούσε υπό παραίτηση, ανησύχησε και διέταξε την κήρυξη της αιώνιας πόλης σε κατάσταση πολιορκίας στις 27 Οκτωβρίου.

Marcia su Roma. Η πορεία των μελανοχιτώνων προς τη Ρώμη

Ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ’, όχι μόνο δεν υπόγραψε το διάταγμα, αλλά στις 29 Οκτωβρίου όρκισε πρωθυπουργό τον Μουσολίνι, την ώρα που 25.000 μελανοχίτωνες παρήλαυναν στους δρόμους της Ρώμης. Ο βασιλιάς φοβήθηκε την πρόκληση εμφυλίου πολέμου, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι οπαδοί του Μουσολίνι δεν αποτελούσαν υπολογίσιμο κίνδυνο. Αρκούσε μια διαταγή του στις δυνάμεις της τάξεως για να τους διαλύσουν. Αλλά είπαμε ότι ο «Ντούτσε» είχε αρκετές συμπάθειες στους κρατούντες. Δεν υπήρξε καμία δυναμική ενέργεια για την κατάληψη της εξουσίας, όπως «κοκορεύονταν» αργότερα οι φασίστες, αλλά μεταβίβαση της εξουσίας στον Μουσολίνι με όλους τους τύπους που προέβλεπε το σύνταγμα της Ιταλίας.

Στην αρχή ο Μουσολίνι πολιτεύθηκε δημοκρατικά και μάλιστα κέρδισε μια εκλογική αναμέτρηση τον Απρίλιο του 1924 με το εντυπωσιακό 64% των ψήφων. Σταδιακά, όμως, διολίσθαινε προς τον αυταρχισμό, εκμεταλλευόμενος την αναποφασιστικότητα της αντιπολίτευσης και την ανοχή του βασιλιά. Στις 31 Οκτωβρίου 1926, μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, κατάργησε και την τελευταία πολιτική ελευθερία και επέβαλε το στυγνό φασιστικό του καθεστώς, που διήρκεσε μέχρι τις 10 Ιουλίου 1943, όταν οι σύμμαχοι αποβιβάστηκαν στη Σικελία.